Altrecht, afdeling Rintveld – in gesprek met regiodirecteur Kees Goudzwaard
Bij Rintveld, de TopGGz-afdeling voor eetstoornissen van Altrecht, werken professionals dagelijks in een intensieve en complexe zorgpraktijk. De combinatie van hoge verwachtingen, multidisciplinaire samenwerking en een zware zorginhoud vroeg om extra aandacht voor organisatie, sturing en onderlinge afstemming. Met ondersteuning van Blauw IJs werd gewerkt aan meer structuur en helderheid, zodat de organisatie beter in balans kwam en medewerkers hun werk met focus en vertrouwen kunnen blijven doen.
“We zochten een frisse, bedrijfsmatige blik. Iemand die scherp is en niet meegaat in de emotie van de zorg - een ‘koude man’”
Binnen ggz-instelling Altrecht neemt Rintveld een bijzondere plek in. Het is een TopGGz-afdeling voor eetstoornissen, waar patiënten komen met lichte tot zeer ernstige problematiek. Vaak gaat het om jonge vrouwen met anorexia, de psychiatrische aandoening met het hoogste sterftecijfer.
Rintveld heeft een landelijke functie en biedt zowel ambulante als klinische zorg. Daarnaast doet de afdeling onderzoek naar eetstoornissen. “Wij zijn derdelijnszorg,” vertelt Kees Goudzwaard, regiodirecteur bedrijfsvoering. “Patiënten komen hier vaak na een lang traject elders. De verwachtingen zijn dus hoog. En omdat anorexia niet alleen psychisch, maar ook lichamelijk zwaar ingrijpt, werken veel disciplines samen: psychiaters, psychologen, artsen, diëtisten en verpleegkundigen. Die samenwerking is noodzakelijk, maar soms ook ingewikkeld. Er staat veel op het spel – een eetstoornis kan levensbedreigend zijn. Dat maakt ons werkveld intens, complex en bijzonder.”
Foto: Kees Goudzwaard
De balans kwijt
Kees werkt sinds een jaar bij Rintveld en vormt samen met Helga Aalders, directeur zorg, de eindverantwoordelijke leiding. “Ik richt me op de bedrijfsvoering, Helga op de zorginhoud. We merkten dat de organisatie uit balans was. Medewerkers voelden zich overbelast. Er waren wachtlijsten, maar tegelijk bleven bedden leeg. De samenwerking rondom verplichte zorg verliep stroef en financieel ging het niet goed genoeg. Iedereen werkte hard en met compassie, maar de energie leverde niet het gewenste resultaat op.”
Externe blik
Om het tij te keren, besloot Rintveld een externe adviseur in te schakelen. “We zochten iemand die met een frisse, bedrijfsmatige blik naar ons keek,” zegt Kees. “Zonder mee te gaan in de emotie van de zorg, maar wel scherp. Ik zei letterlijk: we hebben een ‘koude man’ nodig. Zo kwamen we bij Jordi de Vreede van Blauw IJs.”
Kees kende Jordi van een eerdere werkgever. “Hij heeft veel organisaties geadviseerd. Door zijn ervaring leek hij me een goede keuze, maar ook qua persoonlijkheid. Hij is precies, bijna streng in hoe nauwkeurig hij werkt, maar tegelijk ontwapenend in hoe hij het gesprek daarover aangaat. Die nauwgezetheid past goed bij Rintveld, waar mensen ook graag de dingen goed willen doen. Jordi weet de vinger op de zere plek te leggen, zonder de verbinding te verliezen. Soms confronterend, maar altijd opbouwend. Uiteindelijk denk je: hij heeft gewoon gelijk. Zo iemand hadden we nodig.”
Structuur aanbrengen
De opdracht ging niet alleen over processen, maar ook over cultuur. “Rintveld is een afdeling met enorme betrokkenheid, maar soms ook met wat onrust,” vertelt Kees. “Besluiten werden soms te snel genomen, vanuit emotie. Jordi vatte dat een keer treffend samen: ‘het is nu nog een beetje flaf flaf, maar het moet meer tak tak worden’. Daarmee bedoelde hij: minder ad hoc, meer structuur, duidelijkheid en richting. Die uitspraak is bij ons blijven hangen – niet als grap, maar als herkenbaar beeld. We gebruiken het nog steeds om elkaar eraan te herinneren dat goed organiseren óók onderdeel is van goede zorg. Weten wat er moet gebeuren, wie het doet en waarom. Ook Helga en ik moesten daarin mee: van flaf flaf naar tak tak.”
De routekaart: houvast voor de toekomst
Om richting te geven, voerde Jordi zo’n 25 gesprekken met medewerkers, collega’s en externen. Zo kreeg hij een scherp beeld van de organisatie, de knelpunten en de kansen. De bevindingen vertaalde hij naar een adviesrapport met aanbevelingen, een routekaart en een visual. Bij dat traject kreeg hij ondersteuning van Naomi Himmelreich van Jonge Honden, die meewerkte aan de analyse en verdere uitwerking.
“Zo’n groot rapport moet je kunnen samenvatten,” zegt Kees. “De routekaart helpt daarbij. Heel concreet: dit zijn de projecten, dit zijn de rollen, dit pakken we op. Het beeld van de bus dat we hebben gebruikt vond ik sterk: stap je in of niet? Dit is de reis die we samen maken.”
Die routekaart biedt nu houvast in de dagelijkse praktijk. “We hebben hem met de managers aangescherpt. Rollen zijn verdeeld, prioriteiten zijn duidelijk en projecten lopen beter. Jordi legt de verantwoordelijkheid nadrukkelijk bij de managers – hij schrijft niet alleen een rapport en vertrekt, maar zorgt dat we er zelf mee verder móéten. Soms dwingend, maar dat werkt. Dankzij de routekaart is er meer richting, rust en samenhang. Als we deze lijn vasthouden, zetten we echt stappen vooruit.”
Kees ziet ook waarde in vervolgbegeleiding. “Je merkt dat Jordi oprecht betrokken is. Hij trekt het zich aan als iets niet goed gaat en zegt dan: dit móét beter. Daarom willen we hem blijven betrekken bij de opvolging en de coaching van onze managers.”
“Jordi bracht wat we nodig hadden”
Hij sluit af: “Het was voor mij best een gok. Kan iemand zonder zorgachtergrond dit goed doen? In de ggz hoor je vaak: ja maar, hij kent de inhoud niet – kan dat wel? Jordi heeft laten zien dat het kan. Hij slaat de brug tussen inhoud en organisatie, houdt afstand waar dat nodig is, maar blijft kritisch en vasthoudend. Hij bracht wat we nodig hadden: scherpte, structuur en een objectieve blik. Ik zou hem zonder twijfel aanbevelen aan andere ggz-organisaties.”
Ook aan de slag met organisatieontwikkeling?
Neem contact op